شعری از پدرم دکترابراهیم بهزادی

من بی چراغ آمده بودم

وچراغ تو

خواب افسانه ها را

                          آشفته می کرد

دستهای ما چقدر دراز شدند

تا در تاریکی به هم رسیدند

            *

افسانه ها

مثل موهای من

                  رنگ باختند

ما بی چراغ مانده ایم.