و مرگ

آینه ای شد

تنهایی ام را

                    مرتب کرد

 *

چمدانی پر از چشم های تو

سفینه ای

که بر آمد و رفتِ سطرهایم

جیغ می کشید

و راهی که به کفش هایم

                              نیفتاده  بود

بگو در ماه

در ماه خاکم کنند

دیوانگی های پنجره را

گردگیری کرده ام

و عشق ِ خاک خورده توی انبار را

تا کنار ِ هر چه سیاه می رود به ماه

یک طرفِ دنیا

به رنگ ِ تو باشد.